WAS HET NU JOS OF JEF?
Ik weet het niet meer!
MAAR HET WAS LEKKER.....
ALLES KOMT TERUG......
ALLES KOMT TERUG......
Ik ben donderdagavond (15/11) even naar de les geweest om mijn onderwerpswijziging voor mijn eindwerk, waarover we gebrainstormd hadden op dinsdag (13/11) te bespreken met Patrick.
We zijn zoals beloofd een verslag verschuldigd:
Het idee om rond leeftijd te werken en daaraan gekoppeld 100 foto's is bij nader inzien niet haalbaar voor mij in 1 schooljaar, in combinatie met mijn werk en kinderen!
Dit moet zowat de meest praktische reden zijn.... maar het is niet de enige en voornaamste! Ik mistte bij dit onderwerp, hetgeen waar ik in deze vier jaar dat we bezig zijn het meest plezier heb aan beleefd en dat is op een minimalistische manier een melancholische sfeer die ergens hangt weer te geven! Dit combineren met het werk rond leeftijd vond ik een flauw afkooksel blijven van het oorspronkelijke idee van de 100 foto’s!
Vandaar de koerswijziging, we eindigen waar we mee begonnen…..
In het eerste jaar heb ik als allereerste vrij werk “het leven zoals het is in het paradijs” proberen weer te geven (ocmw rustoord in Lier). Ik heb daar nog steeds zeer goede herinneringen aan en dan komen we bij de tweede reden, ik wil wel eens zien of ik na vier jaar er anders en beter in slaag om dit in beelden om te zetten. Noem het een soort zelfevaluatie!
ALLES KOMT TERUG…..
Dit zou tevens mijn titel worden….
-leeftijdsgebonden komt alles terug, het zorgbehoevende dat we nodig hebben als we klein zijn komt jammer genoeg terug bij ouderlingen in een rusthuis, zelfs het kinderlijke!
-de zin en inspiratie om een zelfde werk te hervatten komt terug.
-het begin van de vier jaar aan de academie komt aan het einde terug!
Los van dit alles is er nog een laatste reden en dit vond ik een redelijk melancholische gedachte, op 18 december verhuizen al deze oudjes naar een heel nieuw gebouw! Weg van hun dagelijkse biotoop, hun kleine huisje-lees kamertje-gedurende jaren…..
Het is volgens mij een unieke kans om te proberen in beelden vast te leggen welke sporen dit achter laat! Waar ik in het eerste jaar de sfeer van het paradijs probeerde vast te leggen en het dus voor mij begon , ga ik nu proberen het einde vast te leggen en dit valt samen met het einde van mijn opleiding……redelijk uniek toch? :-)
Ik zal kort op de bal moeten spelen want veel tijd om na te denken is er niet meer…..
De uitdaging is groot want ik hang vast aan bepaalde data…..
Maar misschien had ik die stressfactor wel nodig, ik heb er terug zin in…..
Je ziet….ALLES KOMT TERUG :-)
Ik ben donderdagavond (15/11) even naar de les geweest om mijn onderwerpswijziging voor mijn eindwerk, waarover we gebrainstormd hadden op dinsdag (13/11) te bespreken met Patrick.
We zijn zoals beloofd een verslag verschuldigd:
Het idee om rond leeftijd te werken en daaraan gekoppeld 100 foto's is bij nader inzien niet haalbaar voor mij in 1 schooljaar, in combinatie met mijn werk en kinderen!
Dit moet zowat de meest praktische reden zijn.... maar het is niet de enige en voornaamste! Ik mistte bij dit onderwerp, hetgeen waar ik in deze vier jaar dat we bezig zijn het meest plezier heb aan beleefd en dat is op een minimalistische manier een melancholische sfeer die ergens hangt weer te geven! Dit combineren met het werk rond leeftijd vond ik een flauw afkooksel blijven van het oorspronkelijke idee van de 100 foto’s!
Vandaar de koerswijziging, we eindigen waar we mee begonnen…..
In het eerste jaar heb ik als allereerste vrij werk “het leven zoals het is in het paradijs” proberen weer te geven (ocmw rustoord in Lier). Ik heb daar nog steeds zeer goede herinneringen aan en dan komen we bij de tweede reden, ik wil wel eens zien of ik na vier jaar er anders en beter in slaag om dit in beelden om te zetten. Noem het een soort zelfevaluatie!
ALLES KOMT TERUG…..
Dit zou tevens mijn titel worden….
-leeftijdsgebonden komt alles terug, het zorgbehoevende dat we nodig hebben als we klein zijn komt jammer genoeg terug bij ouderlingen in een rusthuis, zelfs het kinderlijke!
-de zin en inspiratie om een zelfde werk te hervatten komt terug.
-het begin van de vier jaar aan de academie komt aan het einde terug!
Los van dit alles is er nog een laatste reden en dit vond ik een redelijk melancholische gedachte, op 18 december verhuizen al deze oudjes naar een heel nieuw gebouw! Weg van hun dagelijkse biotoop, hun kleine huisje-lees kamertje-gedurende jaren…..
Het is volgens mij een unieke kans om te proberen in beelden vast te leggen welke sporen dit achter laat! Waar ik in het eerste jaar de sfeer van het paradijs probeerde vast te leggen en het dus voor mij begon , ga ik nu proberen het einde vast te leggen en dit valt samen met het einde van mijn opleiding……redelijk uniek toch? :-)
Ik zal kort op de bal moeten spelen want veel tijd om na te denken is er niet meer…..
De uitdaging is groot want ik hang vast aan bepaalde data…..
Maar misschien had ik die stressfactor wel nodig, ik heb er terug zin in…..
Je ziet….ALLES KOMT TERUG :-)
We zijn zoals beloofd een verslag verschuldigd:
Het idee om rond leeftijd te werken en daaraan gekoppeld 100 foto's is bij nader inzien niet haalbaar voor mij in 1 schooljaar, in combinatie met mijn werk en kinderen!
Dit moet zowat de meest praktische reden zijn.... maar het is niet de enige en voornaamste! Ik mistte bij dit onderwerp, hetgeen waar ik in deze vier jaar dat we bezig zijn het meest plezier heb aan beleefd en dat is op een minimalistische manier een melancholische sfeer die ergens hangt weer te geven! Dit combineren met het werk rond leeftijd vond ik een flauw afkooksel blijven van het oorspronkelijke idee van de 100 foto’s!
Vandaar de koerswijziging, we eindigen waar we mee begonnen…..
In het eerste jaar heb ik als allereerste vrij werk “het leven zoals het is in het paradijs” proberen weer te geven (ocmw rustoord in Lier). Ik heb daar nog steeds zeer goede herinneringen aan en dan komen we bij de tweede reden, ik wil wel eens zien of ik na vier jaar er anders en beter in slaag om dit in beelden om te zetten. Noem het een soort zelfevaluatie!
ALLES KOMT TERUG…..
Dit zou tevens mijn titel worden….
-leeftijdsgebonden komt alles terug, het zorgbehoevende dat we nodig hebben als we klein zijn komt jammer genoeg terug bij ouderlingen in een rusthuis, zelfs het kinderlijke!
-de zin en inspiratie om een zelfde werk te hervatten komt terug.
-het begin van de vier jaar aan de academie komt aan het einde terug!
Los van dit alles is er nog een laatste reden en dit vond ik een redelijk melancholische gedachte, op 18 december verhuizen al deze oudjes naar een heel nieuw gebouw! Weg van hun dagelijkse biotoop, hun kleine huisje-lees kamertje-gedurende jaren…..
Het is volgens mij een unieke kans om te proberen in beelden vast te leggen welke sporen dit achter laat! Waar ik in het eerste jaar de sfeer van het paradijs probeerde vast te leggen en het dus voor mij begon , ga ik nu proberen het einde vast te leggen en dit valt samen met het einde van mijn opleiding……redelijk uniek toch? :-)
Ik zal kort op de bal moeten spelen want veel tijd om na te denken is er niet meer…..
De uitdaging is groot want ik hang vast aan bepaalde data…..
Maar misschien had ik die stressfactor wel nodig, ik heb er terug zin in…..
Je ziet….ALLES KOMT TERUG :-)
