DAAR ZIT GEEN MUZIEK MEER IN......
Stilte voor altijd!
30/12/2012
zondag 30 december 2012
donderdag 27 december 2012
WE TREKKEN DE STEKKER HIER UIT.....
We zijn vandaag 27 december 2012....
"Het Paradijs" staat leeg. De verhuis is achter de rug.
Ik had twee dagen om het leegstaande pand te ervaren,te observeren,te ruiken,te fotograferen!
De eerste dag was er nog veel beweging. Familieleden kwamen de achtergebleven spullen van hun moe of va, moeke of vake, mémé of pépé ophalen en bleven even stil staan in de kamer waar ze jaren aan een stuk op bezoek kwamen.
Hier en daar hoorde ik al echo's van bezorgdheid: "Ons moe was gisteren van de verhuis compleet haar kluts kwijt, ze wist niet waar ze was, ze wilde naar "huis" naar het "tehuis"!"
Het leek wel of alles terug kwam, de emoties die gepaard gaan met het afscheid nemen van een thuis en het vertrek naar een rusthuis.
Velen onder hen waren, gelijk kleine kinderen, hun dagdagelijkse structuur weer even kwijt en het zal opnieuw wennen worden!
De tweede dag was luguber.
Ik was quasi helemaal alleen in het gebouw en slenterde van kamer naar kamer. Dit keer was het niet zomaar een leegstaand pand voor mij. Nu wist ik van bijna elke kamer wie er geleefd had. Dit in tegenstelling met mijn werk van vorig jaar waar ik voor onze opdracht de kamers van een leegstaand klooster fotografeerde.
Hier en daar zag ik de hebbedingetjes liggen die ik een paar dagen ervoor nog had gezien en waarvan de bewoner in kwestie me zielig wist te vertellen, "we mogen dat niet meenemen, want ginder is alles nieuw. Maar we willen niks nieuw :-(".
maandag 17 december 2012
zondag 16 december 2012
HET EINDE IS IN ZICHT....
Vrijdag ben ik voor de laatste keer de bewoners gaan fotograferen.
Ik had nooit gedacht dat dit werk mij zo zou meeslepen.
Gaan leveren aan de rusthuizen zal vanaf nu niet meer hetzelfde zijn want nu heeft alles en iedereen een beeld en een verhaal.
Op de laatste dag heb ik nog heel wat leuke beelden kunnen maken,ik wist van geen ophouden. (Hetgeen meestal zo is he Ann,als ik één keer op dreef ben :-))
Het was een raar gevoel en een intens moment waar ik het nu over ga hebben...
Als laatste ben ik terug gekeerd naar Elvire,de optimistische dame waar ik het vorige week ook over had. Foto's trekken was niet meer aan de orde want het was ondertussen te donker. Maar om de één of andere bizarre reden geraakte ik er niet weg,ik bleef maar tetteren.
Ze genoot ervan en vertelde me van haar buurvrouw die een maand geleden overleden was en die haar ooit beticht had van diefstal! Toen ze de verpleegster erbij gehaald hadden bleek het gewoon haar dienblad van de voorbije maaltijd te zijn dat ze opgehaald hadden.
Toen kwam ook de vrijwilligster erbij zitten en ze begonnen onder elkaar wat te keuvelen: "weet'e gij in feite waarom ik de laatste tijd zo nors en kort ben tegen de Jos? Hij doet mij veel te veel denken aan die'e van ons. Zijn hele wezen,gedrag en manier van praten doen me denken aan hem,ik kan het niet aan....."
Ik luisterde en ging mee op in het verhaal.
"Neemt nog een snoepke me suske" Het was alsof ze mij als een klein kind wilden doen blijven met lekkers! Mijn fototas zit ondertussen vol snoep en koekjes want op elke kamer was het steeds hetzelfde zoete liedje :-)
Dit voelde niet comfortabel,dit deed zelfs een beetje pijn!
Ik beloofde dat ik zou terug komen.
Dit is trouwens na het fotograferen van het leegstaande pand het plan.Voor elke bewoner ga ik een foto afprinten,persoonlijk brengen en zo kan ik op dat moment kort hun verhaal resumeren.....
Ik trok snel mijn jas aan want het regende,nam mijn rugzak en zwaaide....gaf een hand....zette een stap dichter bij en gaf deze vrouw die ik nauwelijks twee dagen kende een welgemeende kus.
De optimistische Elvire bleef verweesd achter en ik moest beloven dat ik zou wuiven als ik beneden mijn fiets nam!
Ik had mijn ipod bij en stak mijn oortjes in...de muziek zorgde voor een vreemde sfeer.
Ze stond achter haar venster die vol regendruppels hing en ze wuivde en bleef wuiven tot ik al ver weg was....
Sommige dingen kan je niet fotograferen en die zullen jullie je moeten in"beelden"!
Bij mij staan ze op mijn netvlies gebrand en geven die onwaarschijnlijk extra dimensie aan mijn eindwerk.
Dit was zoooooo mooi en als ik naar mijn foto's kijk,
"KOMT ALLES TERUG"
DANKBAARHEID IS HET GEHEUGEN VAN HET HART...
14/12/2012
Zoals beloofd aan mezelf :-) ben ik vrijdag opnieuw terug gegaan.
Toen ontmoette ik deze vrijwilligster....
De vrouw werkt al 4 jaar in "Het paradijs",sinds haar man er overleden is.
Ze had ondertussen een band opgebouwd met andere bewoners en dit gedurende de laatste twee jaar dat ze dag in dag uit voor haar eigen man kwam zorgen.Ze kreeg op dat moment zoveel steun en vriendschap van anderen en het hielp haar erdoor.
De aanwezigheid van deze mensen houden de gedachte aan haar man levend.
Dit laat haar niet meer los en uit dankbaarheid blijft ze elke dag komen! Het paradijs is nu haar leven geworden,volledig vrijwillig,want dankbaarheid is het geheugen van het hart!
donderdag 13 december 2012
VERLIEFD OP HAAR ROZE TRUITJE!
Ik had gezworen dat ik niet meer zou teruggaan,ik ging het afsluiten,ik begin in de weg te lopen.....verhuisstress!
Iedereen loopt er op de tippen van zijn tenen en de oudjes wachten wachten wachten.....gelijk plantjes die ze gaan verpotten! Schrik dat ze niet gaan kunnen aarden in hun nieuwe te"huis" :-(
En toen ontmoette ik haar....optimistisch,charmant,blij dat ze mij zag en een babbeltje kon doen! Niet begrijpend dat haar buren knorren en klagen...
"Er wordt hier zo goed voor mij gezorgd,ik ben hier op hotel" :-)
Door haar,door haar warme charme ga ik morgen nog 1 keer terug....al was het om nog even haar onwaarschijnlijk optimisme te kunnen vatten en proberen vast te houden...
dank je wel :-)
ALLES KOMT TERUG.....
Was een werktitel,maar met een blijvend karakter vrees ik :-)
Niet alleen het feit dat ik vijf jaar na mij eerste fotowerk aan de academie teruggekeerd ben naar "Het paradijs" om een evolutie aan te tonen in mijn werk,zorgen voor een verklaring van deze titel.....nee er schuilt veel meer achter!
In één van mijn eerste berichten heb ik al verduidelijkt dat samen met de toenemende zorgbehoevendheid van deze oudjes ,gelijk kinderen,ook het kinderlijke karakter terug komt :-)
Soms grappig,soms droevig....
In deze fotoreeks zal snel duidelijk worden dat deze oudjes net als kinderen gehecht zijn en zich vastklampen aan kleine materiële spulletjes.
Foto spreekt hopelijk voor zich :-)
ZOALS HET KLOKJE DAAR TIKT.....tikt het nergens!
We zijn ondertussen 13/12/2012....binnen vijf dagen is dit hier voor eens en altijd voorbij!
Jaren aan een stuk werd hier leef en leed gedeeld,mensen in de laatste fase van hun leven.
Wat ben ik ondertussen heel wat levenservaring rijker.
Dit werk is emotioneel misschien wel het zwaarste dat ik in vijf jaar gemaakt heb.
Elke keer opnieuw heb ik mij toch wel een beetje moeten opladen om terug te keren.....Dit was niet enkel fotograferen,maar eerder mee opgaan in het levensverhaal van elkéén! Soms ludiek gebracht,soms schrijnend....
Ik zou liegen als ik zei dat vrolijkheid er de bovenhand haalde!
Voor de doorsnee bewoner is het wachten,kijken op de klok,elke dag hetzelfde.
Leven voor die paar hoogtepunten in de week. Dat is dan voor de meesten het bezoek van familieleden,voor anderen dan weer het namiddagje dat ze naar de hobbyclub kunnen of naar de cafetaria met die van "kamer 405" :-)
Soms kom je terecht bij zéér vrolijke mensen, zéér innemende bewoners,die je meeslepen in een soort onbezonnenheid,een soort lichtheid van hun bestaan daar,waarvan je denkt: "zo wil ik ook oud worden" That's the spirit!
Dan kwam ik vrolijk buiten en kon ik de wereld aan :-)
De wereld waar de tijd niet stil staat en waar het klokje verder tikt.Mijn oorspronkelijk idee om te werken rond leeftijd was praktisch niet haalbaar,dus ik wijzigde mijn koers....tenminste dat dacht ik!!
Blijkt dat ik helemaal niet van onderwerp veranderde.Geen plaats waar ik meer met leeftijd geconfronteerd werd dan hier. En er over beginnen nadenken ben.
Eén ding staat vast : ik ben begonnen met het proberen aan te tonen dat de vaststelling dat we elke dag ouder worden niet echt een vrolijke gedachte is.
Wel, ik stel nu vast dat ik met mijn 43 lentes nog piepjong ben :-)
Het klokje tikt,maar het geluid klinkt weer iets minder scherp in de oren!
zondag 25 november 2012
ZITTEN WE OP SCHEMA ?
25/11/2012
Ik ben ondertussen 4 keer een namiddag gaan fotograferen....
De eerste keer verliep het stroef,iedereen was een beetje wantrouwig,zowel de oudjes als de verpleegsters...
Wat kwam ik doen,voor wat moeten die foto's dienen,ze komen toch niet in de gazet :-)
Het kostte mij dus wel wat moeite om al die mensen gerust te stellen..Ik ben een student fotografie en ik wil graag mijn eindwerk maken over jullie!We krijgen toch een foto? :-)
Natuurlijk!
Ondertussen vinden zowel ik als de bewoners en de verpleegsters het leuk,iedereen begint me te vertrouwen en te kennen....
Ik krijg van iedereen zijn verhaal,soms schrijnend,soms humoristisch,
soms nors....
Sommigen zien me als een indringer in hun enig stukje "thuis" dat ze nog hebben,anderen vinden het leuk en fleuren op als ze mij honderduit de foto's kunnen tonen van hun overleden man of vrouw,kinderen of
kleinkinderen en genieten ervan om erover te kunnen vertellen want zo "KOMT ALLES TERUG"!
Zo herleven ze en plots is poseren hun niet meer teveel en worden ze fier dat ze nog op de foto mogen!
Aandoenlijk!
We zijn vandaag 25/11!
Ik heb nog drie weken om de bewoners vast te leggen op de gevoelige plaat!
Deze drie weken probeer ik telkens drie keer te gaan...telkens een namiddag.
Heb mezelf voorgenomen dat alle portretten klaar moeten zijn voor 18/12.Dan is de verhuis.En dan is het ook het einde van "Het paradijs" hier....
Op 19/12 en 20/12 krijg ik twee volledige dagen om het leegstaande pand te trekken en de sporen die achter blijven van deze oudjes met elk hun eigen verhaal!
Ik probeer nog meer dagen vast te krijgen,maar voorlopig is dit het enige dat ze met zekerheid kunnen zeggen.
Vanaf januari begin ik dan volop met al het verzamelde materiaal te bewerken en 1 keer dat dit gebeurd is ben ik van plan om elke bewoner opnieuw een bezoekje te brengen en hun een foto te geven.
Op dat moment ga ik ook bij elke foto of bewoner een beetje zijn levensverhaal proberen te schetsen,heel kort en bondig...
Want voor mij persoonlijk heb ik nu al zéér mooie herinneringen aan deze mensen die héél eventjes op een bijna kinderlijke manier hun ziel bloot legden aan mij...
Vanaf dan begin ik na te denken over de manier waarop ik mijn werk ga presenteren....meestal schiet dit er een beetje over.
Deze keer ga ik er tijd voor hebben,want het zwaartepunt van mijn eindwerk ligt op deze maand!
Zitten we dus op schema?
Ja we zitten op schema :-)
donderdag 22 november 2012
SEBASTIAN STEVENIERS
Via via kwam ik aan de naam van Sebastian Steveniers,een fotograaf die al heel wat gepresteerd heeft en blijkbaar ook een werk maakte over een rusthuis.....
Leuke beelden en inspirerend......toch anders dan het paradijs en mijn eigen stijl :-)
Rusthuis Fabiola Re-edited
zondag 18 november 2012
PHILLIP TOLEDANO
Uiteraard zijn mijn eigen foto's niet mijn enige inspiratie bron,maar vooral een vergelijkingspunt.....iets waar ik mij aan kan meten!
Ik was wel danig onder de indruk over het werk van Philip Toledano,toen we naar photo Breda 2012 zijn gegaan!
De allereerste man die ik vandaag fotografeerde in het paradijs bleek ook zwaar dementerend te zijn,over toeval gesproken........
Phillip Toledano
Na de dood van zijn moeder ontdekte Philip Toledano (Engeland, 1968) dat zijn zevenennegentig jaar oude vader dementerende was. Toledano fotografeerde het aftakelingsproces van zijn vader en hun laatste jaren samen. In een opwelling plaatste hij het resultaat op zijn website DaysWithMyFather.com.De belangstelling bleek enorm; een Portugese bewonderaar bood zelfs aan het later verschenen boek Days with my father (2010) te vertalen. De serie is een “doorlopende registratie van mijn vader en onze relatie”, schrijft Toledano. Tragedie wordt daarbij afgewisseld met humor. Na een bezoek van een uur aan het toilet zegt zijn vader verward dat hij naar het toilet moet. Maar ook zien wij een man die van koekjes borsten maakt (“kijk naar mijn tieten!”) en die zijn hond George (“het mormel”) niet langer herkent, maar deze wel voldoende talent toeschrijft om in films te acteren.
Toledano woont en werkt in New York. Gelijktijdig met het fotodagboek over zijn vader werkte Toledano aan zijn boek A new kind of beauty (2011), over de plastische chirurgie die hij was gaan beschouwen als een ontkenning van sterfelijkheid en ouderdom. Zijn vader ging daarentegen juist naar de dood verlangen; waarvoor hij volgens Toledano in veel te goede conditie verkeerde. “In mijn volgende leven blijf ik in bed”, antwoordde zijn vader dan. Vlak na zijn negenennegentigste verjaardag overleed hij.
Abonneren op:
Reacties (Atom)