ZOALS HET KLOKJE DAAR TIKT.....tikt het nergens!

 

 

We zijn ondertussen 13/12/2012....binnen vijf dagen is dit hier voor eens en altijd voorbij!
Jaren aan een stuk werd hier leef en leed gedeeld,mensen in de laatste fase van hun leven.
Wat ben ik ondertussen heel wat levenservaring rijker.
Dit werk is emotioneel misschien wel het zwaarste dat ik in vijf jaar gemaakt heb.
Elke keer opnieuw heb ik mij toch wel een beetje moeten opladen om terug te keren.....Dit was niet enkel fotograferen,maar eerder mee opgaan in het levensverhaal van elkéén! Soms ludiek gebracht,soms schrijnend....
Ik zou liegen als ik zei dat vrolijkheid er de bovenhand haalde!
Voor de doorsnee bewoner is het wachten,kijken op de klok,elke dag hetzelfde.
Leven voor die paar hoogtepunten in de week. Dat is dan voor de meesten het bezoek van familieleden,voor anderen dan weer het namiddagje dat ze naar de hobbyclub kunnen of naar de cafetaria met die van "kamer 405" :-)

Soms kom je terecht bij zéér vrolijke mensen, zéér innemende bewoners,die je meeslepen in een soort onbezonnenheid,een soort lichtheid van hun bestaan daar,waarvan je denkt: "zo wil ik ook oud worden" That's the spirit!
Dan kwam ik vrolijk buiten en kon ik de wereld aan :-)

De wereld waar de tijd niet stil staat en waar het klokje verder tikt.Mijn oorspronkelijk idee om te werken rond leeftijd was praktisch niet haalbaar,dus ik wijzigde mijn koers....tenminste dat dacht ik!!
Blijkt dat ik helemaal niet van onderwerp veranderde.Geen plaats waar ik meer met leeftijd geconfronteerd werd dan hier. En er over beginnen nadenken ben.

Eén ding staat vast : ik ben begonnen met het proberen aan te tonen dat de vaststelling dat we elke dag ouder worden niet echt een vrolijke gedachte is.

Wel, ik stel nu vast dat ik met mijn 43 lentes nog piepjong ben :-)
Het klokje tikt,maar het geluid klinkt weer iets minder scherp in de oren!