VERLIEFD OP HAAR ROZE TRUITJE!

 

Ik had gezworen dat ik niet meer zou teruggaan,ik ging het afsluiten,ik begin in de weg te lopen.....verhuisstress!

Iedereen loopt er op de tippen van zijn tenen en de oudjes wachten wachten wachten.....gelijk plantjes die ze gaan verpotten! Schrik dat ze niet gaan kunnen aarden in hun nieuwe te"huis" :-(

En toen ontmoette ik haar....optimistisch,charmant,blij dat ze mij zag en een babbeltje kon doen! Niet begrijpend dat haar buren knorren en klagen...
"Er wordt hier zo goed voor mij gezorgd,ik ben hier op hotel" :-)

Door haar,door haar warme charme ga ik morgen nog 1 keer terug....al was het om nog even haar onwaarschijnlijk optimisme te kunnen vatten en proberen vast te houden...

dank je wel :-)