HET EINDE IS IN ZICHT....

Vrijdag ben ik voor de laatste keer de bewoners gaan fotograferen.

Ik had nooit gedacht dat dit werk mij zo zou meeslepen.
Gaan leveren aan de rusthuizen zal vanaf nu niet meer hetzelfde zijn want nu heeft alles en iedereen een beeld en een verhaal.

Op de laatste dag heb ik nog heel wat leuke beelden kunnen maken,ik wist van geen ophouden. (Hetgeen meestal zo is he Ann,als ik één keer op dreef ben :-))

Het was een raar gevoel en een intens moment waar ik het nu over ga hebben...

Als laatste ben ik terug gekeerd naar Elvire,de optimistische dame waar ik het vorige week ook over had. Foto's trekken was niet meer aan de orde want het was ondertussen te donker. Maar om de één of andere bizarre reden geraakte ik er niet weg,ik bleef maar tetteren.

Ze genoot ervan en vertelde me van haar buurvrouw die een maand geleden overleden was en die haar ooit beticht had van diefstal! Toen ze de verpleegster erbij gehaald hadden bleek het gewoon haar dienblad van de voorbije maaltijd te zijn dat ze opgehaald hadden.

Toen kwam ook de vrijwilligster erbij zitten en ze begonnen onder elkaar wat te keuvelen: "weet'e gij in feite waarom ik de laatste tijd zo nors en kort ben tegen de Jos? Hij doet mij veel te veel denken aan die'e van ons. Zijn hele wezen,gedrag en manier van praten doen me denken aan hem,ik kan het niet aan....."

Ik luisterde en ging mee op in het verhaal.

"Neemt nog een snoepke me suske" Het was alsof ze mij als een klein kind wilden doen blijven met lekkers! Mijn fototas zit ondertussen vol snoep en koekjes want op elke kamer was het steeds hetzelfde zoete liedje :-)

 

Maar toen moest ik echt door,het fotograferen was trouwens al lang voorbij...ik wist mij geen houding aan te nemen.
Dit voelde niet comfortabel,dit deed zelfs een beetje pijn!

Ik beloofde dat ik zou terug komen.

Dit is trouwens na het fotograferen van het leegstaande pand het plan.Voor elke bewoner ga ik een foto afprinten,persoonlijk brengen en zo kan ik op dat moment kort hun verhaal resumeren.....

Ik trok snel mijn jas aan want het regende,nam mijn rugzak en zwaaide....gaf een hand....zette een stap dichter bij en gaf deze vrouw die ik nauwelijks twee dagen kende een welgemeende kus.

De optimistische Elvire bleef verweesd achter en ik moest beloven dat ik zou wuiven als ik beneden mijn fiets nam!

Ik had mijn ipod bij en stak mijn oortjes in...de muziek zorgde voor een vreemde sfeer.

Ze stond achter haar venster die vol regendruppels hing en ze wuivde en bleef wuiven tot ik al ver weg was....

Sommige dingen kan je niet fotograferen en die zullen jullie je moeten in"beelden"!

Bij mij staan ze op mijn netvlies gebrand en geven die onwaarschijnlijk extra dimensie aan mijn eindwerk.

Dit was zoooooo mooi en als ik naar mijn foto's kijk,

"KOMT ALLES TERUG"